“Eskiden” diye başlayan cümle kuranlar, genelde geçmişte yaşadıklarına karşı bir özlemi ifade ederler. İnsanların geçmişte güzellikler yaşadıkları bir gerçektir. Ama asıl gerçek olan şimdiki zamandır. Geçmiş çok kıymetlidir. Ancak geçmiş ile bugünü kıyasladığımda, “O eski günlerimizi çok arıyorum.”
Sobalı evler özleniyor; üzerinde çorba pişen sobalar, kışın sobanın külünden mangalda pişen tek demlik çayın lezzeti, sofralara konulan bastık, ceviz, toprak evlerde maskanlar, küplerde tereyağı, pekmez ve evlerde tulumbalardan içtiğimiz kuyu suyu.
Evlerde pişen mis gibi tereyağlı bulgur pilavı, yanında tuluk ayranı.
Çocukluğumuz çelik çoban, gırçık, delemeydi, paramız olursa Tommiks, Teksas veya Zagor okurduk.
Ve daha sayamadığım onlarca güzel hatıralar.
Dön arkana bak, dön bugüne bak. Sen de eski günlerin parçasısın, eski günlerin güzelliğinin hangisi kalmış sende, bende?
İnsanlar birbirinden uzaklaşıyor, samimiyetsiz samimiyetler girdabında boğuluyoruz. Mekânın önemi yok, birlikte yaşadığımız insanlardı hayatı güzelleştiren!
Sahi, nereye gitti o güzel insanlar? Dostlar, dostluklar?
Kaybettik iyiye, güzelliğe dair ne varsa.
Dost dediklerimiz, dost olmadıklarını gösterdiler birer birer. Dost olmadığımızı gösterdik belki de!
Akrabalar uzaklaştı, kardeşlik, komşuluk bağı koptu, “İğne çuvaldız meselesi.”
Dostluk güven ister, ihaneti sevmez, ancak o ihanet içimizde insanlığımızı, kardeşliğimizi, akrabalık bağımızı kaybettik.
Dostluk paylaşım ister, bencilliği sevmez.
Bir fincan kahve, “bir kahvenin 40 yıl hatırı var”, bir bardak çay lezzetini kaybetmişse, muhabbete tat katmıyorsa…
Dertleşecek kimse kalmamışsa…
Dostluk da içi boşaltılmış kavramdır şimdi!
En önemlisi, biz çocukken yollar bozuktu, arabalar bozuktu, musluklar bozuktu, ziller bozuktu, paralar bozuktu ama adamlar sağlamdı.
Eskiden adamlar birbirine ilaçtı. Şimdi ise devasız bir dert…
Eski günler mi güzeldi? Eskidiği için mi güzeldi? Kıymetini bilemedik…
Kısacası, o eski Adıyaman’ı, o güzel günleri, o güzel insanları gerçekten çok özlüyorum…