Birbirimize İyi Gelelim

Bilal Karadağ

16-11-2026 13:52

 

Geçen hafta kalabalıkların içinde kaybolan insanlığı konuştuk. Birbirimizi görmeden, duymadan, anlamadan yan yana yaşamayı…

Belki de şimdi başka bir şeyi hatırlamanın zamanı: Birbirimize iyi gelmeyi…

Hayat zaten zor. Herkesin kimseye anlatamadığı bir derdi, içinde taşıdığı bir yorgunluğu var. Kimin hangi yükü taşıdığını bilmiyoruz. Bu yüzden birbirimizin yükünü artırmak yerine, biraz olsun hafifletsek olmaz mı?

Bir sözle kalp kırmak kolay. Öfkeyle konuşmak, kusur aramak, yargılamak da… Zor olan, kırmadan konuşabilmek. Öfkelenince susabilmek. Bir insanın eksiğine değil, kalbine bakabilmek. Çünkü bazen düşünmeden söylediğimiz birkaç kelime, bir başkasının içinde uzun süre acı olarak kalabiliyor.

Oysa iyi gelmek için çok şey gerekmiyor. Bir selam… Bir tebessüm… İçten söylenmiş bir “Nasılsın?” Dar zamanda uzatılmış bir el… Ve gerektiğinde “Ben buradayım” diyebilmek. Belki bize küçük geliyor. Ama kimin hangi iyiliğe ne kadar ihtiyacı olduğunu bilemiyoruz.

Hayat sadece kendi yolumuzdan ibaret değil. Bazen durup yanımızdakine de bakmak gerek. Geride kalana el uzatmak, yorulana omuz vermek, umudunu kaybedene güzel bir söz söylemek gerek. Çünkü iyilik, paylaştıkça eksilen değil, çoğalan tek servettir.

Belki dünyayı değiştiremeyiz. Bütün acıları dindiremeyiz. Her yarayı saramayız. Ama bir insanın gününü güzelleştirebiliriz. Bir gönlü ferahlatabilir, bir umudu yeniden yeşertebiliriz. Bazen bir insanın hayatında bıraktığımız küçücük bir iyilik, biz unutsak bile onun kalbinde yıllarca yaşayabilir.

Unutmayalım… Bu hayattan hepimiz geçiyoruz. Kimimiz yorgun, kimimiz kırgın, kimimiz kimseye belli etmeden içimizde fırtınalar taşıyoruz. Bu yüzden birbirimizin yarasına tuz olmak yerine, merhem olalım. Birbirimizi inciterek değil, iyileştirerek hatırlayalım.

Çünkü günün sonunda insandan geriye ne söylediğinden çok, başka bir insanın kalbinde ne bıraktığı kalır. Belki bir tebessüm… Belki güzel bir söz… Belki de tam vazgeçmek üzereyken uzatılmış bir el. Öyleyse hayatı birbirimize zorlaştırmayalım. Gelin, birbirimizin yükü değil, umudu olalım. Ve şu kısacık ömürde, birbirimize iyi gelelim…

bkaratag02@gmail.com

DİĞER YAZILARI Bayram Bitti… Peki Geride Ne Kaldı? 01-01-1970 03:00 Depremin Ardında Kalan Ses: Susmayan Yıkım, Süren Hayat 01-01-1970 03:00 Bir Babanın Üzüntüsü ve Mutluluğu 01-01-1970 03:00 Ne Çabuk Geçtin, Doyamadık Sana 01-01-1970 03:00 Yaprak Dökümleri Hüzün Verir Bana 01-01-1970 03:00 Leyla İle Yusuf 01-01-1970 03:00 Gel Artık Baba 01-01-1970 03:00 Beni Affet Babacığım 01-01-1970 03:00 Ah O Eski Ramazanlar 01-01-1970 03:00 Kelepçe Çözdüren Besmele 01-01-1970 03:00 Şemsiyesi Çalınan Ümmet 01-01-1970 03:00 Hello 01-01-1970 03:00 Önce Ahlak ve Maneviyat 01-01-1970 03:00 “Meclise Girerken Döneklik Başlıyor” 01-01-1970 03:00 Yaz Ayları Dostluğun Harman Olduğu Aylardır 01-01-1970 03:00 Ahlak ve Maneviyat Olmayınca 01-01-1970 03:00 Emaneti Ehline Vermek Gerekir 01-01-1970 03:00 Dejenere Oluyoruz 01-01-1970 03:00 Olumsuzlukları Şiar Ediniyoruz 01-01-1970 03:00 Hoş Geldin Ya Şehr-i Ramazan 01-01-1970 03:00 Baş Koyanlar Başkan Olurlar 01-01-1970 03:00 İnsani Yanlarımızdan Bir Şeyler Eksiliyor 01-01-1970 03:00 İstilaya Uğradık 01-01-1970 03:00 Sevgi Nedir? 01-01-1970 03:00 Dönekleri Seyretmekten Başım Dönüyor 01-01-1970 03:00 Mücahitler Müteahhit Olunca 01-01-1970 03:00 Beni Affet Babacığım 01-01-1970 03:00 Taklitçilikle Nereye Kadar 01-01-1970 03:00 Taklitçilikle Nereye Kadar 01-01-1970 03:00 Benim Favorim Fas 01-01-1970 03:00 Yaprak Dökümleri Hüzün Verir Bana 01-01-1970 03:00 Kara Sevda 01-01-1970 03:00 Kara Sevda 01-01-1970 03:00 Ağustos’u Sevmiyorum! 01-01-1970 03:00 Güneydoğu’nun İncisi Olabilir Miyiz? 01-01-1970 03:00