Elli yaş üstüne dokunmayın. Abartmıyorum.
Onlar sadece başka bir kuşak değil; hayatın en sert sınavlarından geçip hayatta kalmış gerçek “eğiticilerdir”.
Bayat ekmek kadar dayanıklı, büyükanne terliği kadar hızlı ve boomerang kadar isabetlidirler.
Beş yaşında, annelerinin ruh halini tencerenin çıkardığı sesten anlayacak kadar sezgi doluydular.
Yedi yaşında anahtar demetleri vardı; talimat belliydi:
“Yemek dolapta, ısıt fakat dökme.”
Dokuz yaşında reçetesiz borş çorbası yapabilecek kadar maharetliydiler.
On yaşında su vanasını kapatıp, komşunun köpeğinden kafalarına geçirdikleri kovayla kaçabilecek kadar pratik zekâlı…
Gün boyu dışarıdaydılar, ceplerinde telefon yoktu ama rotaları belliydi:
Barfiks demiri… Dere… Gün batımında eve dönüş…
Dizlerindeki yara izleri ise küçük savaşlarının haritasıydı.
Ve tüm bunlara rağmen büyüdüler, güçlendiler, hayatta kaldılar.
Yaralarını tükürük ve sinir otu yaprağıyla tedavi ederlerdi.
Ağladıklarında duydukları cümle de aynıdır:
“Şişmiyorsa bir şeyin yok.”
Şekerli ekmek, bahçe hortumundan su, toprağın tozu, güneşin sıcağı…
Mikroba karşı öyle bir direnç geliştirdiler ki, bugün yoğurtlar bile o mikrobiyomu kıskanır.
Alerjileri varsa da pek dillendirmezlerdi; çünkü hayatın hızına yetişmek gerekiyordu.
Ot, yağ, mürekkep ya da pas fark etmez; her lekenin bir çıkarma yöntemi vardı.
Eve “düzgün görünerek” dönmek aile terbiyesinin doğal kuralıydı.
Ama bütün bunların ötesinde…
Onlar bir çağın dönüşümüne tanıklık ettiler:
Transistörlü radyo, siyah-beyaz televizyon, plak, makaralı teyp, kaset, CD…
Hepsini gördüler.
Bugün ceplerinde binlerce şarkı taşıyorlar ama hala bir kaseti kalemle sararken çıkan o hışırtının yokluğunu hissediyorlar.
Ehliyetlerini alıp eski bir arabayla ülkeyi dolaşırlar, ne GPS bilirdi yolları, ne klima serinletirdi.
Bir yol haritası, torpido gözünde sandviç ve yol boyunca süren sohbet…
Ve doğaçlama bir yaşamın keyfi.
Onlar internet öncesinin son tanıkları.
Taşınabilir şarjları yoktu; şarj bitme kaygıları da…
Koridordaki sabit telefon, defterlerdeki tarifler ve unutulmuş doğum günleri onların dünyasının bir parçasıydı.
Her şeyi bantla, çekiçle, ataçla tamir edebilirlerdi.
Tek kanallı televizyonla bile sıkılmazlardı.
Güncelleme değil, telefon rehberi karıştırırlardı.
Ve bir cevapsız çağrı aldıklarında sadece şöyle derlerdi:
“İyiyim, sonra ararım.”
Onlar farklı…
Duygusal dayanıklılığı yüksek, eksiklikten güç doğuran bir bağışıklığa sahip, şehirde ninja gibi refleksleri olan insanlar.
Elli yaş üstüne dokunmayın.
Çünkü onlar sizden çok şey gördüler… Daha derin yaşadılar…
Ve bugün cebinde sizin çocuğunuzdan daha yaşlı bir nane şekeri taşıyacak kadar zamana meydan okuyorlar.
Çocuk koltuğunun, kaskın, güneş kreminin olmadığı bir çocukluk…
Laptopsuz bir okul…
Sonsuz kaydırmanın olmadığı bir gençlik…
Soruların Google’a değil, içgüdülere sorulduğu bir hayat…
Ve ekranların sakladığından çok daha fazla anıyı zihninde taşıyan bir bilgelik…
atnmedyanet@gmail.com