Babanın gidişinin erkeni geçi yoktur; baba hep erken gider.
İnsan kaç yaşına gelirse gelsin, kalbinin bir köşesinde hep aynı cümle saklanır:
“Baba olsaydı, böyle olmazdı…”
Çocukken anlamazsın.
Gençken anlamazsın.
Öfken, gururun, “Ben hallederim” tavrın her şeyi örter.
Ama hayat seni büyütmeye başlayınca, tokadı sert vurur ve bir anda anlarsın.
Baba gidince, insan bir anda büyür.
Hem de zorla, hem de hoyratça…
Bir sabah uyanırsın,
Artık arayıp fikrine danışacağın biri yoktur.
Sana “Boşver evlat, geçer gider” diyecek o güven veren ses susmuştur.
Sığınacak liman kalmaz.
Sadece bir ses, bir koku, bir hatıra dolaşır evin içinde;
ama baba yoktur.
Sonra yıllar geçer…
Ölümün ağırlığını, yokluğun gerçek anlamını zamanla kavrarsın.
Konuşamadığınız geceler,
birlikte izleyemediğiniz maçlar,
hiç kurulamamış baba–oğul ya da baba–kız sohbetleri…
Hepsi yıllar sonra içinden usulca çöker.
Ve en zoru gelir:
Mutlu anlarında bile gözünün kenarına yerleşen o gölge…
“Keşke şimdi burada olsaydı.”
Düğününde, mezuniyetinde, yeni bir eve taşınırken,
çocuğun doğduğunda…
Hatta küçük bir başarında bile içinden bir ses fısıldar:
“Görseydi, gurur duyardı.”
İnsanın içi sessizce kırılır:
“Beş dakika daha olsaydı… Sadece beş dakika.”
Baba gidince insanda bir “eksik kalmışlık” duygusu yerleşir.
Hayatın her köşesine sinmiş görünmez bir boşluk…
Kimse dolduramaz, kimse onaramaz.
O boşluğun adı sadece “baba”dır.
Çünkü baba bir insandan fazlasıdır:
Bir duvardır, bir omuzdur, bir gölgedir, bir dayanak noktasıdır.
O duvar yıkıldığında, insanın içinde esen rüzgârın uğultusu bir daha dinmez.
İnsan babası ölünce iki kere büyür:
Bir kez çocukluğu biter,
Bir kez de güven duygusu.
Erken gitti diye kızamazsın.
Sitem edemezsin.
Hesap soramazsın.
Sadece özlersin.
Ve bilirsin…
Bu özlem, insanın kendi ölümüne kadar sürecek türdendir.
Baban hâlâ hayattaysa,
Hiçbir şey söylemeden sarıl; kelimeye bile gerek yok.
Ama eğer erken gittiyse…
O eksiklik artık senin karakterinin bir parçasıdır.
Kimse bilmez, kimse tam anlamaz;
ama sen yaşarsın:
İnsan babası ölünce, kalan ömrünü hep biraz eksik yaşar.
atnmedyanet@gmail.com
