Gece ağır ve sessizdi. Rüzgâr da gecenin sessizliği gibi esiyordu ama yine de sessizliğini koruyordu. Ateşin kıvılcımları ocakta parlıyordu. Aşiretin reisi ateşin başında oturmuş, dikkatle ellerine bakıyordu.
Heyhat! Elleri titriyordu. Korkuyordu. Korku, göğsünün içinde ağır bir taş gibi duruyordu. Reisin zihninde teslim olma düşüncesi gelip gidiyordu. Sonra şöyle dedi:
“Teslim olmak, korkudan da daha kötüdür.”
Etrafındaki adamlardan biri şöyle dedi:
“Kaçabiliriz.”
Sesinden umut duyulmuyordu; yalnızca yorgunluk ve çaresizlik vardı.
Reis başını kaldırdı ve o adama baktı. Şöyle dedi:
“Kaçmak mümkün. Ama sonra ne olacak?”
İçinden cevap verdi:
“Ben kimim?”
Bir an gözlerini kapattı. Çocukluğunu hatırladı. Acılarını ve işkencelerini hatırladı. O anda özgürlüğün var olduğunu kavradı.
Ama düşmana teslim olursa kendisi için her şeyin mümkün hâle gelebileceğini düşündü. Peki ya halkı? Teslim olmanın anlamı neydi?
Ayağa kalktı. Diğer adamlar dikkatle ona bakıyordu. Kendi cesaretini yeniden kazanıyordu; korkusunun içinden başka bir hâle geçiyordu.
Şöyle dedi:
“Korkuyorum.”
Sesinin içinde bir kırılma vardı ama kendisi kırılmamıştı.
Başka bir adam, “Ben de korkuyorum.” dedi.
“Yarın kaybolabiliriz.”
Kısa bir süre sessizlik oldu. Sonra reis şöyle dedi:
“Ama bugün! Kim olduğumuzu biliyoruz!”
Kimse alkışlamadı, kimse bağırmadı. Yalnızca ateşin çıtırtıları duyuluyordu.
Ve o gece hiç kimse teslim olmadı; teslim olmayı akıllarına bile getirmediler.
mehmetsemsur@gmail.com
