Nenelerimiz, dedelerimiz anne babalarını, büyüklerini kaybettiler. Babalarımız da, bizler de kaybettik, tabi çocuklarımız da kaybedecekler. Yani bizler de, vade dolunca, bu fani dünyadan göç edeceğiz. Herkes anne ve babasını kaybetti, kaybediyor ve kaybedecektir.
Anne babasını kaybetmek, çok zor oluyor ve yaşanılabilen en ağır bir duygudur. Bir an da insan boşluğa düşüyor, güvendiğin dağlar bir an da yerle yeksan oluyor. Kendini yalnız başına kalmış hissediyorsunuz.
Kaybettiğiniz büyüklerinizden birçok miras kalıyor bizlere. Para, mal, mülk, eser, söz, davranış, eylem… Ancak şüphe yok ki evlatlara kalan en büyük miras, belki de hiç düşünmediğimiz, aklımıza gelmeyen ölümdür. Evet, ölüm istisnasız herkese kalan tek ve en önemli şey, şüphesiz ölümdür.
Zaman zaman duyarız, “ailesinden kendisine kalan şey ölüm oldu, başka bir şeyi kalmadı, bırakmadı!” diye, söylenilen bir dua, bir temenni vardır. Aslında mana itibariyle hayli zengin ve çok da anlaşılmayan bir kelimedir ölüm. Bazen düşünür dururuz, “acaba dua mı etti, yoksa beddua mı!” diye.
Bazen “genç ölmek mi, yoksa yaşlanarak ölmek mi?” diye sohbetlerde tartışmalar içerisinde bulabiliriz kendimizi. Çok genç olanlara da, yaşlanıp ölenlere de şahitlik ederiz, Kim faydalı oldu, kim daha avantajlı, kim daha günahsız, kimin sevabı daha çok diye düşünmediğimiz zamanlar da yok değil.
İster bir yaş, ister yüz yaş hiç fark etmiyor, ölüm ölümdür, Hele ki bu sevdiğiniz bir yakınız ise. Aslında az yaş, çok yaş, çok da önemli değil, önemli olan bu hayatta nasıl yaşadığınızdır. “Bir yaşında sağlıklıysanız çok güzel bir ömür, yüz yaşında sağlıklı değilseniz, sağlık sorunları yaşıyorsanız, çekilmez, çok zor bir hayat yaşıyorsunuz” demektir. “Tam tersi bir durumda, bir yaşındaki zor bir hayat, yüz yaşındaki mutlu sağlıklı ve huzurlu bir ömür sürüyor, neşeli bir hayat yaşıyor” demektir.
O yüzden, bazen “yaşlanmak mı, yoksa yaş almak mı?” gibisinden bir soruyla karşılaşabiliriz. “Ne kadar yaş almış olursa olsun, yaşama, çalışma istek ve arzusunu kaybetmemişse; güzel, kaliteli ve standartları yüksek bir hayat yaşıyor” demektir.
Çevremize baktığımızda, yaşı genç olsa da yaşamaktan bıkmış insanlar, yaşı ilerlemesine rağmen halen yaşamaktan zevk alan insanlar görebiliriz/görebiliyoruz. Buna sayılmayacak derecede çok sebep illaki vardır. Ancak önemli olan, bu sebepleri en asgariye indirecek şekilde bir yaşam tarzını benimsemek ve yaşamını ona göre şekillendirmektir.
İnsanoğlu işte, bir türlü yaşamaya doymuyor. Sürekli bedeni ihtiyarlasa da, kalbi, yüreği, beyni yaşadıkları genç gibi hissediyor. Bir türlü o duyguları, düşünceleri, bakış açıları değişmiyor, yaşlanmıyor ölmüyor. Ölmeyi aklının ucundan bile geçirmiyor. Ta ki ölüm meleği kapısı çalana kadar. Sevdikleriyle, çevresindekilerle, birlikte yaşlananlara, yaş alanlara ne mutlu. Ancak genç yaşta olup, yaşamdan zevk almayanlar görüldüğünde, insan üzülüyor.
Yaşarken, neyle, nasıl yaşadığını bilerek, fânilikle izler, eserler bırakarak, yapıcı, gerçekçi bir ömür sürmekte önemlidir. İnsanlar arasında illaki farklılıklar olacaktır. Farklı görüş ve düşüncelerde olanlar, farklı yorumlarda bulunanlar, farklı bakış açısıyla olanlara/olaylara bakanlar olacaktır. Namık Kemal’in “barika i efkârdan mukaddeme i hakikat doğar” yani “fikirlerin çarpışmasından hakikat güneşi doğar” kabilinden, önemli olan doğruyu, iyiyi, güzeli, gerçeği bulmak ve ona sahip çıkmaktır.
Yaş almak güzeldir doğru yaşanırsa. Farklı düşünceler illaki olacaktır, sonuçta, yaşanılanlar ve yorumlar insanın zaman içerisinde yaşadıklarıyla ortaya çıkmaktadır ve kimliğini ortaya koymaktadır. Herkes bakış açısına kendisini haklı görür ve ona göre hayatını şekillendir, yönlendirir. Çocuklarıyla, torunlarıyla, çevresiyle gerçekçi, yapıcı ve düzenleyici bir yaşam çizgisine erişmek amacıyla, yaşamak gerçekten güzel bir duygu ve yaşanılası bir ömür olsa gerek.
kbaydak61-artan@hotmail.com