Bir ekran…
Bir parmak hareketiyle açılan sonsuz bir dünya.
Ama o dünyanın içinde kaybolan bir gerçek: gençliğimiz.
Son yıllarda birçoğumuz fark etmeden bir bağımlılığın pençesinde: dijital bağımlılık.
Sabah uyanır uyanmaz telefona bakmak, mesajlar, bildirimler, sosyal medya…
Ve saatlerce ekran karşısında geçirilen zaman.
Artık gençler yüz yüze sohbet etmek yerine emojiyle dert anlatıyor, oyunlarda karakter geliştirip gerçek hayattaki gelişimini unutuyor. Gerçek dostluklar, gerçek anılar yerini filtreli hikâyelere bırakıyor.
Peki ne oldu?
Zamanın nasıl geçtiğini bile anlamadan geçen günler…
Göz yorgunluğu, dikkat dağınıklığı, yalnızlık, intiharlar, depresyon...
Ve en acısı: hayattan uzaklaşmak.
Biz gençlerimize güzel bir gelecek istiyoruz. Ama o gelecek, sadece dijital ekranların içinde değil.
Parklarda oynanan bir top oyununda, birlikte edilen bir kahkahada, spor faaliyetlerinde, paylaşılan gerçek bir dostlukta gizli.
Şimdi tam zamanı:
Aileler, öğretmenler, STK’lar, yerel yönetimler ve bizler…
Gençlerimizi dijitalden koparıp hayata, doğaya, insana yeniden bağlayacak adımlar atmalıyız.
Çünkü hiçbir ekran, gerçek bir sarılmanın sıcaklığını veremez.
Hiçbir oyun, birlikte yaşanmış anıların yerini tutamaz.
Ve hiçbir "like", gerçek bir sevginin yerini dolduramaz.
Gençlerimizi kaybetmeden, ekranın değil kalbin peşinden gitmeye davet edelim.
zeynelkucukkaya8@gmail.com