Yangı sadece bir kıvılcım değildir. Sadece yanan ağaç, ev, eşya ya da beton değildir. Yangın, kimi zaman bir çocuğun oyuncağını kaybetmesi, bir annenin hatıralarının kül olması, bir ormanın sessizce çığlık atmasıdır.
Yaz mevsimi geldiğinde hepimiz tatilin, denizin, doğanın tadını çıkarmaya çalışırız. Fakat bazı yerlerde, aynı güneşin ısısı felakete dönüşür. Bir izmarit, cam şişeden yansıyan bir ışık, kontrolsüz bir ateş ve sonra siyah dumanlar, yitip giden canlılar, alevlerin arasında yok olan yılların emeği.
Orman yangınları, sadece ağaçları değil; kuşları, karıncaları, geyikleri, toprağı ve havayı da yakar. Şehir yangınları, bazen bir elektrik kontağıyla başlar ama geride bir ömrü yıkar. Her yangın bir travmadır, bir izdir; sadece yanan yerde değil, tanık olan herkesin kalbinde iz bırakır.
Yangın, ihmalin bir sonucudur çoğu zaman. Sigara izmaritini yere atan bir elin düşüncesizliğidir. Piknik sonrası söndürülmeyen mangalın umursamazlığıdır. Ya da eskiyen kabloları değiştirmeyi erteleyen bir zihniyetin trajik bedelidir.
Oysa yangınla mücadele, sadece itfaiyecilerin, orman görevlilerinin ya da devletin işi değildir. Hepimizin görevidir, herkesin sorumluluğudur. Yangına engel olmak, çocuklarımıza öğreteceğimiz bir alışkanlık, sokakta gördüğümüz tehlikeyi yetkiliye bildirmekle başlar.
Bugün hâlâ birçok vatandaşımız, yangın tüpünün ne işe yaradığını bilmiyor. Yangın anında panikle ne yapacağını bilemeyen binlerce insan var. Oysa basit bir eğitim, bir tatbikat, bir bilinç fark yaratır.
Ve en önemlisi, doğaya karşı borcumuzu hatırlamalıyız. Ormanlarımız sadece nefes kaynağımız değil, sessiz dostlarımızdır. Onlar bize yıllarca oksijen sundu, serinlik verdi. Şimdi biz de onları korumak zorundayız. Ateşi sadece sobada, ocakta, kontrollü alanda sevmeliyiz. Doğaya ateşle yaklaşanlar, aslında kendi geleceğine kasteder.
Unutmayalım bir kibrit çöpü, bir şehri yok edebilir. Ama aynı kibrit çöpü, bir çocuğun eğitiminde ışık da olabilir. Tercih bizim elimizde. Yangını önlemek, bir vicdan meselesidir.
zeynelkucukkaya8@gmail.com
