Kendinizi hiç aradınız mı veya kendinizi hiç kaybettiniz mi? Kendinizi kaybettiğinizde veya kendi kendinizin eksikliğini hissettiğinizde, kendinize ulaşmak için neler yapıyorsunuz? Bir odanın köşesinde oturup içerideki eşyalara bakıp geçmiş ile gelecek arasında bağlantı kurup kültür ile dizayn edilmiş mekânların arasında hayat bulmaya çalışan, yeni bir akım olarak kendini gösteren modern eşyalarda kendinizi aradınız mı?
Bir gün kendimi bulmak için hiç bilmediğim ve ömrüm boyunca hiç yolumun düşmediği bir yerlere doğru yol aldım. Geçtiğim patika yollardan, derelerden ve gizemini kaybetmeyen dağların ve ovaların arasından yol aldım. İhtişamdan büyülenmemek elde değildi. Doğanın yeni yeni canlanmaya başlaması ve toprağın kokusu, filizlenmeye çalışan rengârenk çiçekler ama onlardan önce ben varım diye ihtişamı ve güzelliğiyle taşların arasında hayat bulan, kırların en güzel süsü Newroz çiçeği... Görür görmez bahar kokusunu iliklerime kadar hissettim. Yüzümde bir tebessüm ve mutluluk, yüreğimde umutlar yeşerdi.
Hiç ummadığım bir zamanda, dağın ve güzelliğin arasında bir çoban beliriverdi. Oturup dinlenmek, muhabbetine ortak olmak ve hiç tanımadığım bir insanla dertleşmek için ona doğru yol aldım. Uçsuz bucaksız tepelerin ardında, ruhumu saran bir muhabbet ile beni karşıladı. Suyundan bir tas, çayından bir bardak, ekmeğinden bir parça ikram etti bütün samimiyetiyle. Hayata karşı mücadelesini ve yaşam koşullarının zorluğunu yüzündeki çizgilerden rahatça okuyabiliyordum.
Yaşadığım kalabalıklar içinde kendimi kaybetmenin verdiği üzüntü ve en önemlisi kendimi bulma sevdam taşımıştı beni bu dağ başına. Yazdıklarımızın, okuduklarımızın, anlattıklarımızın ve yaşadıklarımızın ne kadar önemsiz olduğunu anladım o anlattıkça. Kendimizi kandırmaktan öteye geçmeyen sohbetlerden ve dost meclislerinden neler kaybettiğimi hatırlattı ağzından çıkan iki kelam ile.
Hayata bakış açımızın yaşadığımız yer ve insanlardan nasıl etkilendiğini, onların etkisinde nasıl kaldığımızı ve zamanla bunu bizim bir parçamızmış gibi sahiplendiğimizi düşünmeye başladım. Anlatılanlar ve yaşadıklarımız... Hayata ücra köşede tutunmaya çalışan ve kimsenin keşfetmediği bir deryadan öğrendim kitapta yazmayanları.
Yarınlara umutla bakmayı, mutlu olmayı ve nasıl mücadele edileceğini derin bakışlarında ve gizemli sözcüklerle anlatıyordu. Kendimi, kaybetmediğim bir yerde buldum. Tek kendimi değil, kaybettiğim her şeyi buldum. Doğanın ve çiçeklerin en güzelini kendimi bulduktan sonra bulabildim. Yüzümde tebessüm ararken tebessümün nedenini bulabildim. Ressamın ellerinde hayat bulan renklerin kendini tuvalde bulması gibi söylediklerimizde düşüncelerimizi ve yaşamımızı yansıtıyordu.
ozdemirabd02@gmail.com