Kırk yıl önce köyün birinde hala ve yeğen yaşardı.
İkisi de çok mu? Çok biri birilerini severdi.
İçtikleri su ayrı gitmezdi. Gün geldi. Hala ve yeğen evlendiler. İkisi de mutlu ve huzurlulardı.
Sevgilerinde herhangi bir azalma olmadan, hayatlarını sürdürüyorlardı.
Evlilikleri sürerken, çocukları oldu.
Çocuklar büyüdükçe anlaşmazlıklar çıkmaya başladı.
Anlaşmazlıklar dediğimizde, öylesine çok büyük değildi. Fakat;
Çocuklar bir konuyu ebeveynlerine aktarırken, sanki karşı taraf haksızmış gibi söylemlerde bulunuyor ve yanlışlarından hiç söz etmiyorlardı.
Bu tartışmalar uçurumlar oluşturunca hala ve yeğen, çocukların yanlış yapabileceklerini hesaba almadan kalp kırmaya başladı.
Kalp kırmak çok derin ayrılıklara sebep olmakla birlikte, sevgileri de azaltmaya başlar. Azalan sevgi, beraberinde kavga ve kopmaları getirir. Halbuki;
Karşılıklı bir konuşma, kopacak sevgiyi tamir edeceği gibi, ilişkileri daha da sağlamlaştırmayı sağlar.
Sevgiyi paylaşmak, hiç zor değil.
Zor olmayan sevgiyi bir tebessüm ile hissettirebiliriz.
O zaman sevgiyi el-ele tutuşarak çoğaltmak bize bağlı.
Sevginin çoğaldığı yerde bütün bir toplum, mutlu ve huzurlu olacaktır.
Huzurlu insanlar, dünyaya daha çok sevgi çiçeği tohumunu atacaklardır. O halde:
Hadi hep birlikte, sevinmek için gayret sarf edelim.
Dünya sevgi ile daha da güzelleşecektir.
Hadi sen de durma etrafına sevgi dağıt ki, sevgi çoğalsın.
Çoğalan sevgi, hepimizin olsun.
ALO
Dün gece
Farkında değildin
Aradım seni
Uyuyordun.
Gecenin
Sıfır bir otuzunda
Rahatsız ettim
Uyandırdım seni
Bir ömür borçluyum.
Ağustos sıcağında
Bana gel desem
Uzaklardan
Yalnız ve gizli
Kimse görmesin
Söz olmasın
Ak ve pak aşkımız.
Ak kumlara
Adını yazdım
Sabahın sıfır altısında
Dalgalar adını
Adının harflerini
Yarım yarım
Ve ahenkle sildi.
Ama ben
Gözyaşlarımı silemedim
Onlar
Tuzlu suda eridi
Bir ben
Ve sahil
Kahvesindeki garson
Şahit oldu.
Yaratanı unuttum!
Onu unutmak
Seni unutmak demekti.
Onu ve seni
Bir de başka bir güzeli
Unutmak mümkün mü?
20 Ağustos 2006/Erdemli
yasarhamurcu@hotmail.com