Bugün nereye baksak aynı ifadeleri duyuyoruz: "Benim partim…", "Benim cemaatim…", "Benim tarikatım…", "Benim mezhebim…", "Benim meşrebim…", "Benim derneğim…", "Benim vakfım…", "Benim başkanım…", "Benim liderim…", "Benim şeyhim…", "Benim hocam…", "Benim dedem…", "Benim grubum…"
Liste uzayıp gidiyor. Herkes bir ismi, bir yapıyı veya bir kişiyi öne çıkarıyor. Sanki hakikat bunların etrafında dönüyormuş gibi bir anlayış yaygınlaşıyor.
Oysa dönüp sahâbeye baktığımızda bambaşka bir tablo görüyoruz. Onlar "Benim grubum." demediler, "Benim cemaatim." demediler, "Benim tarikatım." demediler, "Benim mezhebim." demediler, "Benim şeyhim." demediler, "Benim hocam." demediler, "Benim dedem." demediler.
Onların ortak ve en büyük kimliği Müslüman olmaktı. Birliklerini isimler, şahıslar ve yapılar üzerine değil; Allah'a iman ve Resûlullah'a bağlılık üzerine kurdular.
Benim inancıma göre hak din yalnızca İslam'dır. Bu sebeple asıl mesele, herhangi bir grubun, yapının veya şahsın mensubu olmak değil; Kur'an'a sımsıkı sarılan, Peygamber Efendimizin sünnetini yaşamaya çalışan samimi bir Müslüman olabilmektir.
"Benim" kelimesi büyüdükçe ümmet bilinci küçülüyor. Oysa bizi birleştirmesi gereken; parti, cemaat, tarikat, mezhep, meşrep, vakıf, dernek veya kişiler değil; Allah'ın ipine hep birlikte sımsıkı sarılmaktır.
Hakikat isimlerde değil; samimi imanda, güzel ahlakta ve salih ameldedir.
Belki de artık "Benim..." demekten vazgeçip şu soruyu kendimize sormanın vaktidir: "Ben Allah'ın razı olduğu bir kul olabiliyor muyum?"
Çünkü insanı kurtaracak olan; taşıdığı etiketler, mensubiyetler veya öne çıkardığı isimler değil, Allah'a olan samimi kulluğudur.
"Hep birlikte Allah'ın ipine sımsıkı sarılın, ayrılığa düşmeyin." (Âl-i İmrân,)
turanarslan02@outlook.com
