Dünya, her savaşta aynı acı tabloyla karşılaşıyor. Siyasetçiler konuşuyor, generaller plan yapıyor, devletler güç gösterisi yapıyor… Ama savaşın gerçek bedelini çoğu zaman en masum olanlar ödüyor: çocuklar.
Son yıllarda özellikle Iran ve Orta Doğu’da yaşanan gerilimlerde, saldırıların gölgesinde kalan bir gerçek var: hayatını kaybeden çocuklar. Teknoloji gelişti, silahlar “akıllı” hale geldi deniliyor. Ancak bombaların düştüğü yerde akıllı olan hiçbir şey yok. Çünkü savaşın ortasında kalan bir çocuk için ne stratejinin ne de politikanın bir anlamı var.
Savaş uçakları gökyüzünü kapladığında, hedeflerin askeri tesisler olduğu söylenir. Ama çoğu zaman o bombalar evlerin, sokakların, okulların yakınında patlar. Bu patlamaların ardından enkazdan çıkarılan küçük bedenler, savaşın kirli yüzünü tüm çıplaklığıyla ortaya koyar. Bir çocuğun oyuncağının yanında cansız yatması, savaşın hiçbir gerekçeyle açıklanamayacak yönüdür.
İsrail tarafından gerçekleştirilen saldırılarda da sık sık sivillerin ve çocukların hayatını kaybettiğine dair haberler dünya basınına yansıyor. Her saldırıdan sonra aynı cümleler kuruluyor: “Hedef askeri unsurlardı”, “yanlışlıkla siviller zarar gördü.” Oysa bir çocuğun ölümü, “yanlışlık” olarak geçiştirilemeyecek kadar ağır bir insanlık dramıdır.
Savaşın en acı tarafı da burada başlıyor. Çünkü savaş, cephedeki askerlerle sınırlı kalmıyor. Savaş, bir annenin feryadı oluyor. Savaş, babasının ellerinden tutup okula gitmesi gereken bir çocuğun toprağa verilmesi oluyor. Savaş, bir şehrin çocuk seslerinin yerini sirenlere bırakması oluyor.
Dünya, savaşların nedenlerini tartışırken çoğu zaman sonuçlarını görmezden geliyor. Oysa savaşın gerçek sonucu yıkılan şehirlerden çok, kaybolan çocukluklardır. Bir çocuğun ölümü sadece bir hayatın sona ermesi değildir; aynı zamanda geleceğin de kararmasıdır.
Bugün Ortadoğu’da yaşanan her çatışma, aslında insanlığa aynı soruyu soruyor: Güç mü önemli, insan hayatı mı? Eğer cevap insan hayatıysa, o zaman çocukların ölmediği bir dünya için daha yüksek sesle konuşmak gerekiyor.
Çünkü savaşların kazananı yoktur. Ama en büyük kaybedeni her zaman çocuklar olur.
ceylaan222@hotmail.com
