İnsanlık tarihi boyunca nice topluluklar sayısız savaşa girip çıkmışlardır. Toplumlar bu savaşları verirken bir başka kitleyi yenerek başarılarına başarı katmışlardır. Kaybeden kitle ise kendini toparlayıp başka bir savaşa hazırlanıyordu. Savaşı kaybettikten sonra "Benim işim bitti, ben artık bu toplumu ayakta tutamam," dediklerinde ise tarih sahnesinden silinmeye mahkûm oluyorlardı. Toplumlar ayakta kalmak için bu mücadeleye girerken bireyler neden yaşamaktan vazgeçiyor? Yaşadıkları zorluklar karşısında neden mücadeleyi bırakıp hayatlarının en güzel dönemlerinde yaşamlarına son veriyorlar?
Uzmanlar ve çeşitli bilimsel açıklamalar elbette bu soruların cevaplarını vereceklerdir; o konuyu uzmanlara bırakıyoruz. Bizler ise hiç olmazsa çevremizdeki insanların, sevdiklerimizin ve dostlarımızın değişen ruh hallerine şahit olduğumuzda, onları kucaklayan bir tavırla dertlerine derman olmalıyız. Belki ufak bir maddi desteğimiz veya birkaç güzel cümlemizle ayakta kalırlar, mücadelelerine devam ederler. Bu sorumluluktan kaçmamalıyız. Yanı başımızdaki bir birey kendi kendini yiyip bitirirken, kendini yok edercesine negatif düşüncelerle yerle yeksan olurken, karşısına geçip de yok oluşunu izlememeliyiz. Bizim "Yâhu bu da geçer," diyerek ona destek olmamız insani bir görevdir.
Bu insani görevi de yapmayacaksak bizim toplumsal rolümüz sorgulanmaz mı? Bu sorgulamayı es geçsek bile vicdani bir sorumluluğumuz olmalıdır. Her birey bu sorumlulukla yola devam ederse, toplumun yapı taşları olan bireyler ne kadar güçlü bir psikolojiye sahip olurlar. Güçlü psikolojiye sahip bireylerin oluşturacağı toplumlar da tarih boyunca varlıklarını sürdüreceklerdir. Hani bir deyiş vardır: "Herkes evinin önünü süpürürse sokaklar tertemiz olur." Bizler bu misyonla önce kendi kişiliğimizi ve psikolojimizi güçlendirip, ardından başka bireylerin de hayatlarına dokunmalıyız.
"Aman, bana ne, o onun sorunu," dendiğinde, o zayıflık mutlak anlamda bir gün bizi de bulacaktır. Bulmasa bile bizler zayıf karakterli, psikolojisi bozulmuş bireylerin yaşadığı bir toplumda hayatımızı sürdürmek zorunda kalırız. Dolayısıyla başkasına bu anlamda yaptığımız ufak bir destek, dolaylı olarak bizi ve gelecek kuşakları ihya edecektir.
AMAN GEÇME, DÜŞEN BİR ÇOCUĞU AYAĞA KALDIRMADAN!
AMAN GEÇME, ELİNDE KESİCİ ALET OLAN BİREYE "NE YAPIYORSUN, AT ONU ELİNDEN!" DEMEDEN!
AMAN GEÇME, YÜREĞİNE KOR DÜŞMÜŞ BİR ANNENİN YÜREĞİNE SU SERPMEDEN!
AMAN GEÇME, DARAĞACINA GİDEN AMCANIN KOLUNDAN TUTUP "BU DA GEÇER YÂHU" DEMEDEN!