Bir zamanlar insanların kendi elleriyle yaptıkları taştan, tahtadan, hatta helvadan putları vardı. Uzun yolculuklara çıktıklarında, helvadan yaptıkları bu putlara önce taparlar, acıktıklarında ise onları yerlerdi. Kadınlar insan yerine konulmaz, bir hayvan gibi alınır satılırdı. Kız çocukları diri diri toprağa gömülür ve onlara değer verilmezdi. İçki ve şarap tüketimi yadırganmazdı. Zengin ve önde gelen insanların cariyeleri vardı ve bu elit kesim, o memleketlerin kaderlerini belirlerdi; halk, onların vereceği kararlara bağlıydı. Bu nedenle adaletsizlik almış başını gidiyordu.
Günümüzde biz o zamanlara “Cahiliye Çağı” diyoruz. Peki; taştan, tahtadan putlara tapmayıp yerin karanlık köşelerinde ilahlarına ayinler yapan, kızları diri diri toprağa gömmeyip onlara önce tecavüz eden, sonra da organlarını çıkartıp işkencelerle “karanlıktaki ilahlarına” kurban sunan bu çağa ne demeliyiz?
Doğru, kadınlar artık köle pazarlarında alınıp satılmıyor; fakat reklamlarla, üretilen ürünlerle birlikte bir nesne gibi pazarlanıyorlar. Bu çağda Afrikalılar aç, Gazze’de çocuk kalmadı. Yine de bu çağda “çocuk hakları var” deniliyor.
Cahiliye döneminde, toplu bir şekilde diri diri gömülmüş çocuklara ait mezarlar var mıdır; örneğin 170 veya 270 çocuğun topluca gömüldüğü mezarlar var mı? bilmiyorum. Fakat çok kısa bir zaman önce; İran’da okullarında, sıralarında otururken bombalanan kız çocukları öldürüldü ve yüzlercesi hep birlikte gömüldü.
Bizim kültürümüzde bir durumu pekiştirmek için kullanılan bir deyim vardır: Kötü bir insanın ne kadar kötü olduğunu anlatmak istiyorsan, “Bu adam kötü oğlu kötüdür” denilir. Şahsen şimdiki bu çağımıza bir ad koymak gerekirse, bunun adının “Cahiliye oğlu Cahiliye” olması gerektiğini düşünüyorum. Çocukların gülüp oynadığı büyüklerin elini öpüp harçlıklarını aldığı şeker tadında bayramların olması dileği ile hayırlı bayramlar.
fahrettinsahin022@gmail.com