Bazı şehirler vardır; yalnızca bir coğrafi isim değildir, insanın yüreğinde açılmış derin bir yaradır. 6 Şubat’tan bu yana Adıyaman, işte tam olarak böyle bir yer oldu. Hepimizin kalbinde sessizce kanayan, adı anıldığında boğazları düğümleyen o sızının adıdır artık. Acısını en vakur şekilde içine gömen; haykırmadan, isyan etmeden ama derinden sarsılan bir şehir…
Adıyaman bu büyük felaketin ardından uzun bir sessizliğe büründü. Ancak bugün gelinen noktada bu sessizliği kader olarak kabullenmek yerine; umuda, dirilişe ve yeniden ayağa kalkışa dönüştürmek zorundayız. Çünkü Adıyaman, unutulmayı değil; sahiplenilmeyi, yalnız bırakılmayı değil; omuz omuza durulmayı hak ediyor.
Adıyaman’ı yalnızca yıkılan binalarıyla anlatmak, bu kadim şehre yapılabilecek en büyük haksızlıktır. Burası; komşuluğun hala yaşadığı, sofradaki ekmeğin bölüşüldüğü, selamın eksik olmadığı bir gönül coğrafyasıdır. O yüzden bugün yapılması gereken yalnızca betonarme yapılar inşa etmek değildir. Asıl mesele; dağılan hayatları onarmak, yarım kalan umutları tamamlamak, kırılan kalpleri yeniden bir araya getirmektir.
Adıyaman’ı ayağa kaldırmak, teknik bir mesele olmaktan çok daha fazlasıdır; bu, açık bir vefa borcudur. Devletimizin imkanları, hükümetimizin kararlılığı ve milletimizin sarsılmaz dayanışması; yalnızca proje dosyalarında değil, Adıyaman’ın her sokağında, her mahallesinde, her hanesinde hissedilmelidir.
Bugün sorumluluk yalnızca kamu kurumlarının omuzlarında değildir. İş dünyasından sivil toplum kuruluşlarına, akademisyenden sanatçıya, esnaftan gönüllülere kadar herkesin elini taşın altına koyması gereken bir zaman dilimindeyiz. Çünkü Adıyaman, bir binanın yükselmesinden çok daha fazlasına muhtaçtır; bir dost eline, “yalnız değilsiniz” diyen samimi bir sese ve geleceğe dair elle tutulur bir umuda ihtiyaç duymaktadır.
Adıyaman’ın gerçek anlamda yeniden doğuşu; sosyal, psikolojik ve yapısal boyutları kapsayan topyekûn bir seferberlik ruhuyla mümkündür. Güvenli ve modern konutların yanı sıra, bu şehre hayat veren esnafın dükkanını, ustanın tezgahını, emeğin bereketini yeniden ayağa kaldırmak zorundayız. Çünkü şehirler yalnızca binalarla değil; alın teriyle, üretimle ve dayanışmayla yaşar.
Enkazdan yalnızca bedenleri değil, hayalleri de kurtarmak zorundayız. Özellikle çocuklarımız ve gençlerimiz için güvenli, umut aşılayan sosyal alanlar oluşturmak; bu sürecin en hayati başlığıdır. Çünkü sağlam bir gelecek, önce sağlam bir ruh ister.
Yerel dinamikleri, halkın taleplerini ve şehrin kültürel dokusunu merkeze alan bir “ortak akıl” anlayışıyla yönetmek; Adıyaman’ı kendi kimliğinden koparmadan ileriye taşıyacaktır. Bu şehir, yukarıdan bakılan değil; birlikte düşünülen, birlikte karar verilen bir anlayışı hak ediyor.
Adıyaman bize emanettir. Biz, zor zamanlarda kenetlenmeyi bilen bir milletiz. Bugün Adıyaman için gün; küskünlük günü değildir, yorgunluk günü hiç değildir. Gün; Nemrut’un eteklerinden yeniden doğacak huzura omuz verme günüdür. Gün; “Seninleyiz Adıyaman” diyerek, karınca kararınca herkesin bu büyük imeceye bir tuğla koyma günüdür.
Gelin, bu yarayı birlikte saralım. Gelin, Adıyaman’ın çocuklarına gülümseyebilecekleri bir gelecek borcumuzu hep birlikte ödeyelim. Çünkü Adıyaman ayağa kalkarsa, içimizdeki o derin sızı biraz olsun dinecek; Adıyaman iyileşirse, bizler de tamamlanacağız.
