Zirve… Kelimenin kendisi bile bir yük taşır. Yükseklik, üstünlük, ulaşılması zor bir nokta. Çoğu insan için zirve; kazanmak, öne geçmek, herkesin baktığı yerde durmaktır. Ama hayatın sessiz anları bu tanımı sürekli bozar. Çünkü en derin gerçekler, en yüksek yerlerde değil; en kırılgan anlarda ortaya çıkar.
Gülümsemek de böyle bir şeydir. İlk bakışta basit bir refleks gibi görünür. Oysa bazen bir maskedir, bazen bir direniş, bazen de insanın kendine verdiği son sözdür: “Ne olursa olsun, ben hâlâ buradayım.”
Bize öğretilen denklem nettir: Başarı = mutluluk = gülümseme. Ama gerçek hayat bu kadar kusursuz işlemez. İnsan bazen tam zirveye çıktığını sandığı anda içten içe çöker. Alkışlar yükselirken içinde bir sessizlik büyür. Ve tam tersine, kimsenin görmediği bir düşüş anında, içinden gelen o küçük gülümseme her şeyi değiştirir.
Albert Camus, insanın absürdle yüzleşmesini anlatırken aslında çok derin bir gerçeğe dokunur: Hayat her zaman anlamlı değildir ama insan yine de yaşamaya devam eder. İşte gülümsemek, bu devam edişin en sade ama en güçlü ifadesidir. Çünkü o gülümseme, her şeye rağmen vazgeçmemektir.
Zirve dediğimiz şey çoğu zaman başkalarının gözünden ölçülür. Kaç kişi seni alkışlıyor, kaç kişi seni konuşuyor, ne kadar yukarıdasın… Oysa insanın kendi içinde kurduğu denge, bu ölçülerin hiçbirine benzemez. İçinde huzur yoksa, en yüksek noktada bile eksik kalırsın. Ama içinde bir parça sükûnet varsa, en dipte bile bir yükseklik hissedersin.
Gülümsemek işte bu yüzden bir sonuç değil, bir tercihtir. Hayat seni sertleştirmek isterken yumuşak kalabilmek… Kırıldığında bile kırıcı olmamak… Ve en önemlisi, kendine yabancılaşmamaktır.
tun.fatma2016@gmail.com