Şehrim Şubatın bitmez ölüm sensizliği’ne
O geceyi biz yaşadık, siz ise yazdınız.
Sonra geldiniz siyah takımlarınız, muhteşem araçlarınız ile.
Unutmadık gelip hiçbir şey yapmamınızı.
İkrar verdik hu diyene,
Sessizce gidene, kefensiz gömülene rahmet diledik; hepsi bu…
Bugünü soracak olursan,
Uzakta olsak sana,
İyi miyiz bilmiyorum.
Evet, gülüyoruz, eğleniyoruz, geziyoruz.
Ama en ufak bir anda kırılıyor, küsüyor, duruyoruz.
Gidenler geliyor akla,
Durup onları düşünüyoruz.
Kolay ağlıyoruz mesela,
Kolay küsüyoruz.
Kolay öldüğümüz aklımıza geliyor
Ve yaşamın zorluğuna yeniden dönüyoruz.
İyiyiz herhalde, en azından öyle diyoruz.
Gelmeyenlerin, ölmüş bir şehrin yanı başında
Dünyevi kazandırdıkları üzerinden tepinmelerini, gururlanmalarını izliyoruz.
Sonra çiçek bahçesine dönüşen mezarlara bakıyoruz; altında kefensiz yatan ile helalleşme isteyenlerin sözleri ile…
Biz yaşadık, aklımız başımızda değildi ama
O anı resmeden sahte kahramanların efsane cümlelerini dinliyoruz; çadır bile vermeyenlerin dilinde.
O anı yaşayan bizlerin halini soracak olursanız, iyiyiz diyoruz, ölmüşümüze rahmet dileyerek.
Hepsi bu…..
hanificvs@gmail.com
