Bıkmadınız mı?
Ben bıktım artık şu Gölebatmaz Caddesi’ne, Harıkçı Caddesi'ne her girdiğimde aynı çileyi çekmekten.
Kardeşim, koskoca caddede düzgün giden bir tane araç olmaz mı? Yol ne senin ne de benim, ama adam arabayı yolun ortasında durdurmuş, dörtlüyü yakmış, gitmiş dükkandan sigara alıyor. Paşam dörtlüleri de yakmış ya, sanırsın emniyet şeridi açtı kendisine. Arkada onca araba birikmiş, kornaya basıyorsun, adam istifini bozmadan ağır ağır geliyor, bir de camdan elini çıkarıp Eyvallah yapıyor. Yahu ne eyvallahı, mahvettin trafiği.
Biri aracını Ulu Cami'nin berisindeki yaya geçidinin tam üzerine park etmiş; tabii, dörtlüleri de yakmış. Uyardım, oranın yaya geçidi olduğunu söyledim ama dinleyen kim.
Kuyumcular Sokağı (Eski Kahta Caddesi) hep aynı görsel. Zaten o caddenin durumu ortada. Ama bizim insanımız için yolun durumu hiç fark etmez; Adıyamanlının cankurtaranı olan dörtlüleri yakarlar, çekerler arabayı yolun ortasına. Çift sıra park mı dersiniz, üçüncü sıraya park edeni mi dersiniz. Güya iki dakikalığına içeri çeyrek altın fiyatı sormaya girmiştir ama o iki dakika olur sana yarım saat. Sen geçmek için beklerken arabanın sahibi elinde çay bardağıyla dükkandan ağır ağır çıkar, bir de dönüp Hemen çıkıyorum kardeş der.
DÖRTLÜ LAMBA ADIYAMAN'DA TRAFİK KURALLARINI İPTAL EDEN BİR BUTON SANKİ; yakınca her yer yasal otopark, her ihlal helal sayılıyor.
Işıklardan bahsetmiyorum bile. Sarı yanar geçmek için gaza basarız, kırmızı yanar ki duralım biz yine son bir hamleyle gaza basarız. Ne oldu, nereye yetişiyorsun? Yüz metre ileride yine kırmızıya yakalanacaksın işte.
Sinyal işine hiç değinmeyeyim isterseniz, hak getire zaten.
Geçen gün tam Demokrasi Parkı’nın orada az daha giriyordum birine. Dedim: Kardeş sinyal nerede?, bana diyor ki: Hemşerim görmüyor musun döneceğimi?. Dedim: Nereden göreyim, müneccim miyim ben? Gülüp geçtim.
Radyoda neşeli bir parça çalarken bir bakmışsın önündeki minibüs yolun ortasında yolcu indirmek için aniden durmuş. Söve söve frene basıyorsun, sonra minibüsçü aynadan sana bakıp bir el sallıyor, idare et der gibisinden... Bütün sinirin, öfken buharlaşıp gidiyor.
Kızamıyorsun, çıldırıyorsun ama en nihayetinde derin bir nefes alıp Neyse, burası Adıyaman deyip yola devam ediyorsun. Acelen varsa zaten baştan kaybetmişsindir; burada trafik akmaz, dolanır.
Yani kızamıyorsun da bir yerden sonra... Güler misin, söver misin? Başka şehirde olsa kavga çıkar, burada herkes alışmış gibi garip bir kabullenmişlik var.
Sıcak havalarda hiç çekilmiyor sıcak bir yandan, stres bir yandan. Bura böyle işte. Ne kural dinlerler doğru düzgün ne de kötü niyetle yaparlar. Acelen varsa Adıyaman’da direksiyona geçmeyeceksin, bu kadar net.
Netice olarak, Adıyaman’da trafiğe çıkmak bir ulaşım yöntemi değil, bir terapi ya da çıldırtma seansı.
(Tüm sürücüler böyle değil tabi, her arabanın başına da Polis dikemezler, ama On kişiden beşi böyle olunca çilesini hepimiz çekiyoruz)
ismailerdil02@gmail.com