Süleyman Demirel Başbakan iken kendisi ve onu ziyarete giden iller ile ilgili meşhur bir hikaye var, az çok hepinizin kulağına gelmiştir. Sekreter Demirel'e diyor ki: "Efendim, Malatyalılar, Adıyamanlılar, Maraşlılar sizi ziyarete gelmişler." Demirel de "Önce Adıyamanlıları içeri al." diyor. "Onlar en fazla tayin, nakil isterler. Onların işi kolaydır." demiş. Bu olayı belki defalarca duymuşuzdur, her duyduğumuzda da güler geçeriz. Fakat benim için çok acı bir hikaye, içimi acıtan bir hikaye. Bir Başbakanın Adıyamanlıları böyle tanımlaması, açık söyleyeyim, kanıma dokundu.
Şimdi hem kendime soruyorum hem size soruyorum: Biz niye böyleyiz? Bakın, Demirel'den sonra nice başbakanlar, hükümetler değişti; insanlar geldi geçti, devir değişti kardeşim, devir. Peki biz neredeyiz? Biz hâlâ Demirel'in dediği yerdeyiz. Bir adım ne öne gittik ne de geride kaldık. Öylece tayin işine takılıp kaldık.
Bir Malatya'ya bakıyorum, Urfa'ya bakıyorum, Antep'e, Diyarbakır'a bakıyorum; bakmışken Maraş'a da bakayım. Ne görüyorum ya da ne görüyorsunuz? Sanayisini tamamlamış, ulaşım sıkıntısı olmayan, işsizlik sorununu hemen hemen en asgariye indirgemiş, ferah ve zengin iller etrafımızı sarmış. Biz Adıyaman ortada, Adıyaman olarak kalmışız. Bir arpa boyu yol ilerleyememişiz. Niye ilerleyememişiz? Çünkü Maraşlısı, Anteplisi gitmiş; yol istemiş, köprü istemiş, fabrika istemiş. Bizim gibi Oğlumuzu kızımızı memur etmenin ve bunların tayininin peşine takılıp kalmamış. Ortada bir gerçek var: Bir deprem yaşadık ve bu depremin en büyük tokadını biz yedik Adıyamanlılar olarak. Bu, otomatik olarak bizi bir yirmi sene geriye götürdü zaten. Ama emin olun, deprem olmasaydı da biz yine aynı şekilde devam edecektik.
Saygıdeğer hemşehrilerim, Ankara'ya gidip bir milletvekili ile fotoğraf çekip bunu sosyal medyada paylaşmayı marifet saymayalım. Şahsi çıkarlarımız ve beklentilerimiz doğrultusunda hareket edersek ayağımıza prangayı kendi ellerimizle vurmuş oluruz.
Bu işin ahlaki boyutu da çok acı zaten. A partisine Adıyaman'ın %60'ı oy vermiş. Ee, sen gidip milletvekiline "Beni şuraya versinler, beni buraya versinler." dersen diğer oy verenin hakkına girmiş olmuyor musun? Senin neyin fazla diğer Adıyamanlıdan?
Bakın; valimiz var, milletvekillerimiz var, belediye başkanımız var. Bunların kapılarını şehrimiz için çalalım. Şehrimizin tarımı, sanayisi yeterince iyi olursa zaten o çocuklarımız memur olmaya heves etmeyecekler; kendi şehrinde çalışacaklar, kendi işlerini kuracaklar, kendi projelerini geliştirecekler. Adıyaman'ın potansiyeli az değil zaten, bunu herkes söylüyor. Yeter ki biz bu potansiyeli en verimli şekilde kullanmanın, kullandırmanın derdine düşelim.
“Bir tanıdık bulursak olur.”
“Birini araya koyarsak hallolur.”
“Filancayı tanıyor musun?”
Bu kelimeleri lügatımızdan çıkarıyoruz inşallah. Bundan sonra siyasetçiden isteyeceğiz, hem de en iyi şekilde, en etkili şekilde isteyeceğiz. Niçin? Şehrimiz için. Kendimiz için değil.
Belki bu yazı bazılarınıza göre çok sert oldu, belki bazı dostlarım gücenecek, "Niye bu memleketi bu kadar yeriyorsun?" diyecekler. Benimki yermek değil aslında, canım yanıyor. Bu durumdan kurtulmak için bunları yazıyorum, biraz yol alalım diye bunları yazdım. Ben Adıyaman'ı seviyorum. Benim görüşüme göre de sevmek, olduğu gibi kabullenmek demek değildir. Uyanalım istiyorum, uyanın artık, uyandırın artık.
ismailerdil02@gmail.com
