Geçen gün yolum Samsat’a düştü. Belediye Başkanımız Halil Fırat ile oturup birer çay içme fırsatımız oldu. Hal hatır soruldu derken mevzu dönüp dolaşıp hepimizin yüreğinde dinmeyen o sızıya, Gazze’ye ve bizim buralardaki boykot meselesine geldi.
Açıkçası ben boykot listelerinin sahadaki gerçekliğini hep biraz şüpheyle karşılarım. Acaba gerçekten uygulanıyor mu, yoksa sadece göstermelik bir hassasiyet mi diye düşünür dururum. Halil Başkan’ı dinleyince fikrim biraz değişti doğrusu. Samsat’ta, o küçücük ilçede boykotun ne kadar ciddi, ne kadar sahici bir duyarlılıkla yürütüldüğünü anlattı. Esnafından vatandaşına kadar herkesin elini taşın altına koyduğunu söylerken gözlerindeki o samimiyeti gördüm.
Başkan sözü yakın zamanda katıldığı bir Gazze sempozyumuna getirdi.
Orada söz almış Başkan. Pek çoğumuzun aklının ucundan bile geçirmeye cesaret edemediği, belki de yanlış anlaşılır diye yutkunduğu bir fikri açık açık dile getirmiş.
Diyor ki; Gazze’de çoluk çocuk, kadın, yaşlı hepsi perişan. Biz bunlara kapılarımızı açalım.
Sempozyumda da aynen böyle söylemiş: Gelsinler, o soğuktan, o açlıktan, o bombaların altındaki cehennemden bir nebze olsun kurtulsunlar. Mademki şu an onlar için bir savaşa giremiyoruz, mademki silah zoruyla bu kardeşlerimizi oradan kurtarma vaktimiz henüz gelmemiş; o zaman bunların daha fazla çile çekmesine, gözümüzün önünde eriyip gitmesine seyirci kalmayalım. Kapılarımızı sonuna kadar açalım bu insanlara.
Bunu duyduğum an ilk tepki olarak ama topraklarını terk ederlerse... diyecek oldum, tam dilimin ucuna gelmişti ki yuttum. Çünkü o an gözümün önüne ekranlarda gördüğümüz o titreyen, ayakları çıplak, gözleri korkudan büyümüş Gazzeli çocuklar geldi. Biz sıcak evlerimizde çayımızı yudumlarken topraklarını terk etmesinler, dirensinler demek bize kolay geliyor değil mi?
Halil Başkan da tam bu noktaya parmak basmış zaten. Suriyeliler gibi diyor; ne zaman şartlar el verir, ne zaman ortalık durulur, güçlerini toplarlar, işte o zaman tekrar kendi topraklarına dönerler.
Kış kapıda. Gazze’de ne doğru düzgün bir çadır kalmış ne de başlarını sokacak bir dam. Soğuk bir yandan, açlık bir yandan, hastalık bir yandan o masumların üzerine çökmüş. Başkanın bu fikri benim de çok hoşuma gitti doğrusu. Hatta eve dönerken yol boyunca hep bunu düşündüm.
Tamam, belki herkesi getiremeyiz, belki orada kalıp vatanını savunması gereken erkekler, gençler vardır; eyvallah. Ama en azından kadınlar ve çocukları misafir edebiliriz.
Onlara kapılarımızı açamaz mıyız? Şu koca memlekette, şu uçsuz bucaksız Anadolu topraklarında birkaç yüz bin Gazzeli anneye, o tir tir titreyen yavrulara yetecek kadar yerimiz, ekmeğimiz, aşımız yok mu bizim?
Var elbet. Fazlasıyla var hem de.
Hesapsız, kitapsız, acaba ne derler? kaygısı taşımadan.
Üşüyorlar, açlar, getirelim bakalım diyebilmek.
Bu başka bir şey.
Tabii bu mesele konuşulmaya başlansa hemen birileri çıkıp Efendim, İsrail’in ekmeğine yağ süreriz, Gazze’yi boşaltmak zaten onların planı diyecektir. Bunu ben de biliyorum, akıl edebiliyorum yani. Ama işin insani boyutu, o anlık can pazarı bütün bu büyük planların, uzun vadeli stratejilerin önüne geçmiyor mu?
Keşke evlerimizi açsak, sofralarımızı bölüşsek. Emin olun, o çocuklar bizim dizimizin dibinde büyür, bizim ekmeğimizle güçlenir ve günü geldiğinde o topraklara çok daha dik, çok daha güçlü dönerler. Yeter ki biz o kapıyı aralamaya cesaret edelim. Gerisine Allah kerim.
ismailerdil02@gmail.com