İlkokuldayız. Dönem bitti, yaz tatiline girdik. Tabii üç ay boyunca boş boş gezmek olmazdı; ailem tarafından yaz Kur'an kursuna gönderildim. Bahçelievler'in o birbirine girmiş, lüks deseniz değil, toz toprak içinde ama bambaşka bir havası olan ve hâlâ özlem duyduğum dar sokaklarından birinde bulunan Cami Ğatune'nin yolunu tuttum.
Seyda Hoca'yı ilk orada gördüm, tanıdım ve sevdim. Namaz vakitleri haricinde cami Kur'an kursu olarak kullanılıyor; bahçede de birkaç göz odadan oluşan tek katlı bir evde hafızlık okuyan öğrenciler yatılı ilim tahsil ediyorlar (ben 8-9 yaşlarındayım). Biz mahalle çocukları da sabahtan öğleye kadar camide Elifba okuyoruz henüz. Seyda Hoca gelir, kulak mememizden tutar sorardı: Rabb'im kim?, Kimin ümmetisin?, Sabah namazı kaç rekat? vs... Eli kulağımdayken bir elektrik alırdım kendisinden; çok hoşuma giderdi soruları da kulağımı tutması da.
Dışarıdan bakarsanız Küçük bir cami dersiniz, geçip gidersiniz ama adımınızı avluya atar atmaz sanki başka bir dünyaymışsınız gibi bir havaya bürünürsünüz bu sefer. Sanki dünya bahçenin dışında kalıyor, sen başka bir yere gelmişsin gibi oluyordu. Seyda Hoca Muhittin El-Cezeri hep oralardaydı. Aslında Hoca demek az gelir ona; hani derler ya yaşayan Kur'an diye, gerçekten de öyle bir zat. Hani bazı insanlar vardır ya yüzüne bakınca bile sana huzur verir, işte tam olarak öyle biri. Kur'an'ı sadece anlatmıyor, yaşıyor adam. Öyle süslü laflar da etmez, harbi ve dobradır. Cami avlusunda çocukların (talebelerin) arasındaydı hep. Hayırseverlerin yardımlarıyla, mahallenin ve sevenlerinin emeğiyle cami bahçesine Kur'an kursları yapıldı (kız-erkek). Çocuklar Elifba'yı ondan öğrendi ama onun derdi sadece ezber yaptırmak değildi; o çocukların gözündeki parıltıyı görmek isterdi hep.
Bir alışkanlığı var, bu alışkanlığı benim yaşamımda da ciddi bir iz bıraktı. Seyda Hoca genellikle bir gözünü hep hafifçe kısar, öyle bakar insana. Biz de şaşırırdık yani, Niye böyle yapıyor bu adam? diye. Bir gün biri dayanamayıp sormuş, demiş ki: Söyle Hocam, neden hep böyle bakıyorsun? O da öyle bir cevap vermiş ki: Olur ya demiş, İnsanlık hali... Hani gözüm yanlışlıkla harama kayarsa, yarın hesap günü iki gözün değil de tek gözün hesabını vereyim diye. (Vay dediğinizi duyar gibiyim.) Düşünebiliyor musunuz adamdaki ince hesaba bakın. Bir de bizim nelerle uğraştığımıza... O neyin derdinde, biz neyin.
Sonra o deprem geldi işte. O 400 yılda bir gelen felaket... Adıyaman bitti zaten. Seyda Hoca'nın evi de yıkıldı, eşini kaybetti. O enkazda cancağızı gitmiş, ciğeri yanmış ama görseniz o haliyle bile milletin yardımına koştu, kendi acısını unuttu sanki. Enkazların başındaki insanlara Sabredin, Rabb'im en iyisini bilir diyordu. Kendi evi yıkılmışken başkasının elinden tutmaya çalışıyordu. Teslimiyet böyle bir şey işte...
Bazen o caminin bulunduğu sokaktan geçerken bir tuhaf oluyorum; o eski hali canlanıveriyor gözümde. Seyda Hoca gibi özü sözü bir olan kaç kişi kaldı ki bu dünyada? Biz dünya telaşında parayla pulla kafayı bozmuşuz. Adam bir gözünü kısarak bize ne anlatmak istedi, biz ne anladık... Sanki biz özümüzden fazlasıyla uzaklaştık gibime geliyor. Seyda Hoca'nınki gibi bir hayatı yaşamak, öyle ince düşünmek zor geliyor bize. Dünya işte, herkes bir iz bırakıp gidiyor ama Seyda Hoca'nın bıraktığı o iz, o başka bir şey.
Bütün bunları size niye anlattım biliyor musunuz? Belki de sadece Seyda gibi bir Zat'ın bu dünyadan sessizce geçip gittiğine tanıklık etmenizi istediğim içindir. Bilin istedim: Öyle bir adam geçiyor ki bu dünyadan, haberiniz olsun.
ismailerdil02@gmail.com