Esnaf siftahsız kepenk kapatıyor, sanayici üretimden çok ayakta kalmanın hesabını yapıyor, tüccar borçla borç kapatıyor. Ancak tüm bu tabloya rağmen bazı oda başkanları için değişmeyen tek bir şey var: koltukları.
Yıllardır aynı isimler, aynı yüzler, aynı yönetimler…
Seçimler yapılıyor ama değişim olmuyor. Çünkü oda ve borsalar, üyelerin sorunlarını çözmek için değil; belli kişilerin konfor alanını korumak için yönetiliyor.
Oysa oda başkanlığı bir makam değil, emanettir.
Üyenin sesi olmak, sahaya inmek, kapı kapı dolaşıp sorunları Ankara’ya taşımak gerekir. Kriz anlarında masada değil, sahada olunmalıdır. Bugün ise birçok oda başkanı için temsil; birkaç tören, birkaç fotoğraf ve süslü cümleden ibaret.
Sanayi çöküyor, tekstil bitme noktasında, küçük esnaf ayakta duramıyor…
Peki, oda başkanları nerede?
Ne güçlü bir basın açıklaması var ne sert bir çıkış ne de somut bir çözüm önerisi…
Çünkü koltuğu riske atacak bir cümle kurmak, çoğu için göze alınamayacak bir cesaret işi.
Daha da acısı şu ki; odalarda değişim isteyenler sistem dışına itiliyor. Gençler, yeni fikirler ve farklı sesler yönetim kapısından içeri alınmıyor. Aynı ekip, aynı anlayış, aynı sessizlik…
Adeta seçim değil, nöbet değişimi bile olmayan bir saltanat yaşanıyor.
Unutulmamalıdır:
Bu koltuklar kimsenin tapulu malı değildir. Oda başkanları ömür boyu atanmış kişiler değil, üyelerin geçici temsilcileridir.
Üyenin derdiyle dertlenmeyen, kriz karşısında susan, Ankara’nın kapısını aşındırmayan bir yönetimin o koltukta oturma hakkı yoktur.
Bugün odalar, üyelerin umut kapısı olmaktan çıkmış; kişisel vitrinlere dönüşmüştür. Oysa bu koltuklar güç göstermek için değil, yük taşımak için vardır.
Unutulmasın:
Koltukta uzun süre oturanlar, bir gün o koltuğun altında kalır.
Ve tarih; susanları değil, risk alanları, konuşanları ve mücadele edenleri yazar.
Artık soru nettir:
Oda başkanları koltuklarını mı temsil ediyor, yoksa üyelerini mi?
Bence cevap da nettir:
Artık değişim zamanı.
kocatascelil@gmail.com