Lütfen… Sosyal medyada ya da başka platformlarda, depremde hayatını kaybeden şehitlerimizin fotoğraflarını gelişigüzel paylaşmayın.
Taziye dileme bana
Kimsem ölmedi benim...
Bilmiyorsan diyeyim
Şehitler ölmez!..
6 Şubat…
Takvim yapraklarında sıradan bir tarih gibi durabilir ama bu ülkenin vicdanında halen kanayan bir yara, halen dinmeyen bir sızıdır. Kahramanmaraş merkezli depremlerin, kamuoyunda ifadesini bulan adıyla asrın felaketinin üzerinden tam üç yıl geçti. Ancak zaman, acının üzerini örtmedi; sadece sessizleştirdi.
Başta Kahramanmaraş olmak üzere Hatay, Osmaniye, Adıyaman, Diyarbakır, Şanlıurfa, Gaziantep, Kilis, Adana, Malatya ve Elazığ… Bu şehirlerin her biri birer istatistik değil; her biri yarım kalmış hayatların, bölünmüş ailelerin, sessizce ağlayan sokakların adıdır. On binlerce şehidimiz var bu felakette. Ve yüz binlerce anne, baba, evlat, kardeş, dostumuza hasret kaldık…
Acı sadece toprağa verdiğimiz canlarla sınırlı değil. Bir de bu felaketten sağ kurtulup ömrünün geri kalanını eksik, yaralı, kırık bir şekilde sürdürmek zorunda kalan deprem gazilerimiz var. Bedeniyle, ruhuyla, hatıralarıyla enkazın altında kalmış insanlar… Hepimiz yüzlerce, binlerce footoğrafı, mektubu, mesajlardaki notları.. yani arşivimizi o güne gömdük.
Bugün halen aramızda “yaşayan ölü” gibi dolaşan binlerce insan var. Geceleri uykusundan sıçrayarak uyanan, siren sesi duyduğunda irkilen, bir fotoğrafla yeniden yıkılan insanlar…
İşte tam da bu yüzden herkese bir çağrıda bulunmak istiyorum.
Lütfen…
Sosyal medyada ya da başka platformlarda, depremde hayatını kaybeden şehitlerimizin fotoğraflarını gelişigüzel paylaşmayın. Bu paylaşımların iyi niyetle yapıldığını biliyorum. “Unutmayalım” diyorsunuz, “Hatırlatalım” diyorsunuz. Ama bazen hatırlatmak, bir yarayı tekrar tekrar kanatmak anlamına geliyor.
Sizin için birkaç saniyelik bir paylaşım, bir başkası için aylarca sürecek bir psikolojik çöküşe sebep olabiliyor. O fotoğraf, bir annenin evladını son gördüğü an olabilir. Bir babanın mezar başında zor tuttuğu gözyaşını yeniden serbest bırakabilir. Bir çocuğun henüz kabullenemediği kaybı yüzüne bir kez daha vurabilir.
Acıları hatırlayalım, evet…
Ama acımızı deşmeyelim.
Saygıyı, empatiyi ve insan onurunu elden bırakmayalım.
Bu felaketi unutmayalım; unutmamak zaten bir sorumluluktur. Hepimiz kendimizce alabileceğim tednirleri de almayı ihmal etmeyelim. Ancak anarken daha hassas, daha anlayışlı, daha vicdanlı olalım. Kederli ailelerin, dostunu, akrabasını, sevdiğini kaybeden insanların yarasını tazelemek yerine; onların sessizliğine saygı duyalım. Tedbir alınması noktasında yapacağımız yazı ve paylaşımlarda ise genel hatırlatıcı fotoğraflar kullanalım.
Bu vesileyle bir kez daha 6 Şubat depremlerinde hayatını kaybeden tüm şehitlerimize yüce Allah’tan rahmet, geride kalanlara sabır diliyorum.
Ve herkesi bir kez daha; Bu konuda biraz daha düşünmeye, biraz daha hissetmeye, biraz daha duyarlı insan olmaya davet ediyorum.
m.emindanis@hotmail.com
